KENTLİ OLMAK

Kentli olmak gibi bir derdimiz yok...
Keşke köylü kalabilsek. Hatta, köylü olabilsek.
Hiç kimse, köyde, saygısızlık ve terbiyesizlik yapamaz. Çünkü herkes birbirinin ne olduğunu ciğerine kadar bilir.
Kent öyle mi ya?
Beyaz gömlek, lacivert takım, 7 bin liralık telefonla, sal eşeği sokağa, iki saate 100 bin mürit toplar, üstüne en az üç kadınla uyuşturucu partisinde basılır...
Kent hayatı bu, her türlüsü mevcut, köydeki terbiye ve çevre baskısı ahlakı siliverir adamın üzerinden.
Geriye efendiliği gitmiş bir ucube çıkar gelir karşına.
Ya, kentte hala köylü kalanlar?
Ezilir gider, şaşırır kalır, kendi insanının bu denli acımasız, gaddar, ikiyüzlü olmasına, bir türlü akıl erdiremez.
Köydeki o masumiyeti araya araya erir gider.
"Kentli olmak" pek iyi bir meziyet değil anlayacağınız.
Keşke köylü kalsaydık, kiç değilse "bu milletin efendisi" olabilirdik.
Saygıyı, edebi, efendiliği tekrar baştan yazıyoruz.
Sözlük karşılıklarınıda değiştirmek gerek.
Bildiklerimizle, bulduklarımız çok farklı...
"Kentli olmayı beceremedik, köylü kalmayı başaramadık"...
O masumiyet, bir adres değişikliği ile öldü gitti...
Seçim sonucu kim kazanır bilemem, seçim sürecine girdiğimizden bugüne, onur, haysiyet, gurur, insanlık kaybetti...
Ezilen daha çok ezilmeyi, itilen, daha çok itilmeyi istemiş gibi... Bazı yerlerde insanlık son bir direniş gösterdi ama, kentli olamamış kurtlara yem olacaklar sanki...